“Bubbels maken bescheiden, nieuwsgierig en hoopvol”

20 juli, 2017 Geplaatst door actualiteit, bubbel, opinie Geen reacties

Matthijs Ponte schreef een vlammende bijdrage zaterdag in Het Parool over etnische bubbels. De filterbubbels die we kennen uit de online werkelijkheid bestaan ook in het echte leven, zegt hij. Eerlijk laat hij zien hoe hij bij het kiezen van een crèche bijna als vanzelf in zijn etnische (witte) bubbel was blijven hangen.

Als vader kwam ik voor precies zo’n keuze te staan. Voor onze twee kinderen (5 en 2) hebben we bewust gekozen voor een veelkleurige crèche en inmiddels ook school. De kinderen ­ervaren het als een vanzelfsprekende omgeving.

Voor mij vormen school en crèche een dagelijkse en natuurlijke brug naar allerlei andere bubbels dan de mijne. Dat is niet altijd eenvoudig. Wel leerzaam. En soms ontroerend. “Papa, kan hier ook oorlog komen?” Ik heb op mijn dorpsschool die vraag nooit gesteld. Mijn dochter doet het nu wel. Ze zit naast een klasgenootje dat de oorlog in haar land is ontvlucht.

Ik probeer te onderzoeken, te kijken. Ook als dat een beetje raar of eng voelt

Als dominee heb ik in de afgelopen maanden regelmatig over bubbels gesproken. Voor mij is het een van de sleutelwoorden van onze stad en samenleving.

Bubbels maken bescheiden. Ieder mens zit vooral in die subgroepjes waar je elkaar nog net verstaat. Klein en bekrompen, zegt Ponte terecht.

Waarbij het zelfs binnen die bubbels zomaar mis kan gaan. In de bubbel van mijn relatie, gezin, buurt en team snappen we elkaar tenminste niet altijd. Dat is knap lastig, maar je wordt er ook bescheiden van.

Mies Bouwman, de 87-jarige grande dame van de Nederlandse televisie, zei het laatst zo: “Hoe weet je nou hoe je zelf in elkaar zit? Je dénkt dat je het weet, maar er hoeft maar iets te gebeuren en je reageert zó eigenaardig.”

Bubbels maken nieuwsgierig. Arnon Grunberg gaf eens de raad om in elke situatie een amateurantropoloog te zijn. Als er iemand sterk in is om andermans bubbel binnen te gaan, is hij het wel. Ik vind dat inspirerend.

Met veel plezier woon ik al vijftien jaar in Amsterdam. Ik ben me ervan bewust dat ik heel veel mensen en situaties hier niet goed begrijp. Maar ik probeer te onderzoeken, te kijken. Ook als dat een beetje raar of eng voelt (en dat zegt dan vooral iets over mij).

Het helpt me om een amateur­antropoloog te zijn. Om te beginnen als ouder, in de bubbels van kinderdagverblijf en school. En dan ook als dominee.

De taal van het feest, van de vreugde, is een universele taal. Een taal die bubbel-overstijgend is.

Bubbels maken hoopvol. Op televisie zag ik laatst het optreden van Armin van Buuren in de Arena.

Ruim 35.000 mensen vormden een jaloersmakende bubbel (terwijl ik niet direct een danceliefhebber ben). Daar zit natuurlijk best iets van marketing achter. Maar ook iets prachtigs. Iets zuivers. De taal van het feest, van de vreugde, is een universele taal. Een taal die bubbel-overstijgend is.

Zoals we dat ­dezer dagen ook ervaren in het verdriet om Abdelhak Nouri. Er blijkt iets te zijn wat sterker is dan mijn persoonlijke bubbel, de Marokkaanse of de Ajaxbubbel.

Goede keuze, Matthijs Ponte (ik neem tenminste aan dat je voor je zoon of dochter een plek buiten de etnische bubbel hebt gekozen). Ik wens je toe dat deze crèche je veel ervaringen met bubbels zal opleveren. Niet altijd eenvoudig. Maar wel heel goed voor de ontwikkeling van onszelf. En dan ook voor die van onze kinderen.

Tim Vreugdenhil is dominee bij de Protestantse Kerk Amsterdam en vader van een dochter en een zoon

Deze bijdrage is op 20 juli 2017 gepubliceerd in Het Parool. Lees dominee Tim’s bijdrage op Parool.nl. 

The comments are closed.





Over Dominee Tim

Ik ben dominee Tim, vijftien jaar dominee in Amsterdam. In die tijd heb ik geleerd om zonder oordeel te luisteren naar mensen. Ik ben ervan overtuigd dat ieder mens daar behoefte aan heeft. Daarom is mijn motto: #VoorIedereenEenDominee