The best is yet to come, Paulus over de liefde

14 september, 2017 Geplaatst door liefde Geen reacties

Deze drie dingen blijven altijd bestaan: geloof, hoop en liefde; maar de liefde is het voornaamste.

Als je een serie teksten over liefde verzamelt die onze cultuur het sterkst hebben beïnvloed, dan hoort dit fragment uit de Korintebrief van Paulus daar zeker bij. Als onderdeel van het Nieuwe Testament worden deze woorden al tweeduizend jaar in allerlei varianten gelezen en gezongen.

De liefde is een weg, een reis, een worsteling

Tom Wright (bijbelwetenschapper) zegt dat het ook tot mensen met een redelijke bijbelkennis vaak niet doordringt hoezeer Paulus in zijn schrijven over liefde in de toekomst kijkt. Of dat althans probeert. De liefde is een weg, zegt hij. Een reis. Een worsteling ook. Een horizon waarbij de realiteit van het leven vaak bleek afsteekt. Wat als de horizon echt zou bestaan? Wat als we onderweg zijn naar een werkelijkheid waarin de liefde tot volle bloei komt? Een plek waar ieder mens de ander kent zoals je werkelijk bent? En dat je dan niet veracht of gehaat maar geliefd wordt?

Love is not our duty, it’s our destiny

Wright vat 1 Korinte 13 samen in een mooie oneliner. Love is not our duty. It’s our destiny. Liefde is de taal van de hemel. En die kun je hier op aarde al een beetje leren spreken. Zoals een goede pelgrimsreis: het einddoel inspireert voor onderweg. Juist op de pittige momenten.

Duty: traditie gehoorzamen vs. jezelf realiseren

Ik ben opgegroeid in een traditie van sterke morele overtuigingen over liefde. Die traditie gaf mensen houvast en bood soms bescherming. Eén ding deed het in ieder geval niet: het maakte mensen niet hoopvoller.

Nu leef ik in een pluriforme stad. Een stad waarin veel mensen er bijzonder aan hechten om de stem van hun hart te volgen. Dat geeft veel ruimte en biedt kansen om te leren, opnieuw te beginnen ook. Toch is er een overeenkomst tussen deze verschillende werelden. Allebei vormen ze een ‘tour of duty’. De duty van het gehoorzamen aan de traditie is vervangen door een andere duty, die van het realiseren van jezelf.

Destiny: geloven dat je ergens naar op weg bent

Destiny is een ander verhaal. Het botst niet met die ‘duty’. Het is wel een ander perspectief. Destiny is geloofstaal. Je moet kunnen geloven dat je ergens naar op weg bent, en dat die woorden meer zijn dan het product van je eigen verbeeldingskracht.

Communicatie als destiny

Liefde voelt voor mij inderdaad als een taal die ik niet goed spreek. Ik ken niet alle woorden, maak grammaticale fouten, breng soms nauwelijks een woord uit. Ik ben geen twintig meer maar eenenveertig. Zal het nog echt wat worden?

Maar neem nu mijn eigen zoon en dochter. Zij zijn nog klein en niet zo taalvaardig. Toen ik een kind was sprak ik als een kind en dacht ik als een kind, zeg de apostel Paulus. Ben ik somber over hen? Natuurlijk niet. Ik zie de potentie. Ik geef hen uiteraard de tijd. Ik denk: komt wel goed. Op een dag zal ik versteld staan. Communicatie is niet hun duty maar hun destiny.

The best is yet to come…

Waarom zou dat met mijn liefdestaal dan anders zijn? Hoe zou Amsterdam eruit zien als we van onszelf en elkaar durven geloven wat Obama regelmatig zei: dat het beste deel nog moet komen? Te allen tijde. Voor iedereen? Mij maakt het blij. Als het volmaakte komt, kunnen de oefeningen weg. Dat geloofde Paulus. Ik teken ervoor.

Tim en de liefde | De komende weken onderzoek ik de liefde. Ik leef in een stad met veel verschillende opvattingen over liefde en relaties. En juist dat vind ik interessant. Ik ga op Tinder, duik in eeuwenoude en actuele bronnen om op 28 september tijdens mijn StandUp het antwoord te geven op de vraag: wat is liefde anno 2017? Volg mijn zoektocht op Facebook.

Verder lezen

Tags: , , ,

The comments are closed.





Over Dominee Tim

Ik ben dominee Tim, vijftien jaar dominee in Amsterdam. In die tijd heb ik geleerd om zonder oordeel te luisteren naar mensen. Ik ben ervan overtuigd dat ieder mens daar behoefte aan heeft. Daarom is mijn motto: #VoorIedereenEenDominee